Bazı İnsanlar Sizi Aşağılar… Sonra Gülerek “Şaka Yaptım” Der
Ne kadar kullanışlı bir cümle.
İstediğini söyle.
Birini küçült.
Birinin görünüşüyle dalga geç.
Birinin hayatını hafife al.
Sonra da gül.
“Ya şaka yaptım.” de ne güzelll.
Bakın gerçek şaka kimseyi hedef almaz.
Kimseyi küçük düşürmez.
Ortamı hafifletir.
Ama bazı “şakalar” vardır…
Birinin kilosuna takılır.
Birinin ilişkisini ti’ye alır.
Birinin hayallerini küçümser.
Sonra ortam biraz sessizleşir.
Ve o meşhur cümle gelir:
“Bu kadar alıngan olma.”
Ne tuhaf değil mi?
Şakayı yapan kişi hiç alıngan değildir.
Ama hedef olan kişinin duyguları bir anda sorun hâline gelir.
Böylece şaka yapan tarafta iki şey aynı anda olur.
Hem lafını söylemiştir hem de aynı anda sorumluluktan kurtulmuştur.
Çünkü cümlenin arkasına küçük bir etiket yapıştırılmıştır: “Şaka.”
Aslında mesele o kadar da karmaşık değildir.
Şaka dediğin şey iki kişinin güldüğü bir şeydir.
Sadece söyleyenin güldüğü şey şaka değildir.
O çoğu zaman saygısızlıktır.
Bazen de adını doğru koymak gerekir. “Zorbalık.”
Bazı insanlar gerçek düşüncelerini doğrudan söyleyecek cesarete sahip değildir.
O yüzden onları kahkahanın içine sararlar.
Hem vururlar…
Hem de ardından şöyle derler:
“Yaa ciddiye alma.”
Ama insanın içinde küçük bir pusula vardır.
Bir cümleyi duyduğunda çok iyi anlar.
Bu gerçekten şaka mı…
Yoksa birinin seni küçültmesinin en konforlu yolu mu?
Belki de asıl soru şu:
Bir cümleye “şaka” demek onu gerçekten şaka yapar mı…?
Yoksa sadece saygısızlığı daha kabul edilebilir mi gösterir?
