“Bazi insanlar seni sevmez, sadece senden vazgeçemez”

Bazı insanlar seni sevmez.

Ama senden de vazgeçemez.

Çünkü sevgiyle değil, alıştıkları boşlukları seninle doldururlar.

Sen varken eksik hissetmezler.

Sen varken kendileriyle yüzleşmek zorunda kalmazlar.

Sen varken yalnızlık ertelenir.

Ama bu sevgi değildir.

Sevgi, seni tutmak değildir.

Sevgi, seni sabitlemek hiç değildir.

Vazgeçememek çoğu zaman sana duyulan bir ihtiyaçtan değil, kendi eksikliklerine duyulan bağımlılıktan gelir.

Bazı insanlar seni sevmez;

Sadece sen gidince ortaya çıkacak o sessizlikten korkarlar.

O yüzden seni bırakmazlar. Ama sana da gelmezler.

Ne netleşirler, ne sorumluluk alırlar ne de seninle gerçekten ilerlerler.

Seni arada tutarlar. Askıda. Belirsizlikte.

Gitmeni istemezler çünkü gidersen kendileriyle kalırlar.

Ama kalmanı da istemezler çünkü kalırsan bir şey yapmak zorunda kalırlar.

Ve bu ikisi arasında seni yorarlar.

Bazı ilişkilerde insan şunu geç fark eder:

Birinin hayatında duruyor olmak oraya ait olmak anlamına gelmez.

Çünkü sevgi, seni olduğun yerde tutmaz. Seni büyütür.

Vazgeçemeyen ise seni olduğu yerde saydırır.

İlerlemez. İlerletmez. Sadece tutar.

Ve işin en sert tarafı şudur:

Seni gerçekten seven biri seni kaybetmekten korkmaz.

Seni kaybetmemek için değişir.

Vazgeçemeyen ise değişmez. Sadece kalmanı ister.

O yüzden biri seni bırakamıyor ama sana da gelmiyorsa, orada sevgi arama.

Orada ertelenmiş bir yüzleşme, ertelenmiş bir yalnızlık, ve sana ödetilen bir bedel vardır.