Kalleşçe Öldürülen Türk Başbuğları- 31
Burada sizlere Çanakkale savaşlarını anlatacak değilim zira bunu herkes bilir. Türk ordusuna karşı savaşan düşman askerleri; Çanakkale’de yüz yüze geldikleri Türk askerlerini tanıdıkça çok şaşırmışlardır. Mehmetçiğin savaş hünerleri ve azimleri düşman askerlerini çok korkutmuştur. Aynı zamanda Mehmetçiğin; ülkesini işgal etmeye gelen saldırganlara karşı merhametli davranışları, düşman askerlerini gerçekten çok şaşırtmıştır. Nasıl şaşırmasınlar, yeryüzündeki gerçek insanlarla karşılaşmışlardı. Türk askerleri, daha önce kendilerine anlattıkları gibi değildi!
Kazanılan bu savaş, sıradan bir savaşımın sonucu değildi. Çanakkale’deki kanlı çarpışmalar, bir başka zamanın bir başka Turiya savaşıydı. Kendilerine uşaklık eden milletlerin ordularını kullanmakta olan kötülüğün güçleri bu durumu elbette biliyorlardı, acıları çok büyüktü. Mustafa Kemal de neyin savaşını yaptığının bilincindeydi, tıpkı Başbuğ II. Mehmet Han ve diğer Türk başbuğları gibi…
Mustafa Kemal’in, kötülüğün uşaklarına karşı kazandığı bu zaferi, daha o zamanda çok iyi anlayanlardan biri de II. Abdülhamit’tir. Sürgünde, bakın ne diyor: “İşte bu sırada rabbime şükürler olsun ki, ummaya bile cesaret edemediğim zafer haberi ulaştı. Düşman tasını tarağını toplamış askerlerinin yarısını denize, yarısını gemilerine dökerek Çanakkale önünden çekilip gitmişti. Bu büyük zaferi, Mustafa Kemal Bey adında bir Miralay (Albay) kazanmış. Allah, devletime hizmeti geçenlerden razı olsun. Uzun bir müddet sonra oğlum Abit Efendi, benimle konuşurken bu Mustafa Kemal Bey'le tanıştığını söyledi. Sonradan Paşa olmuş… Hem de burada Beylerbeyi sarayında tanışmışlar! taaccüp ettim(Şaştım). Burada ne arıyormuş dedim. Yüzbaşı Salih Bey (Bozok) arkadaşı cevabını verdi. Ara sıra arkadaşını görmeye geliyormuş. Abit Efendi ile bu münasebetle dost olmuşlar. Hatta Mustafa Kemal Paşa, kendisine iki ceylan yavrusu hediye etmiş. Bundan memnun oldum. Devletimin yüzünü ağartmış bir Paşa'nın Abit Efendi'ye yakınlık göstermesi bir şahsiyeti olduğunu anlatıyordu. Oğluma münasip bir mukabelede bulunmasını hatırlattım. Biraz vakti halim olsa 'Bir altın saat' diyecektim ama hem dedikodusundan çekindiğim hem oldukça müzayaka (geçim sıkıntısı) olduğum için bir şey söylemedim. -Bir daha arkadaşına gelecek olursa haber ver, bende göreyim demekle iktifa ettim.” (Sultan Abdülhamid’in Hatıra Defteri, sayfa.168-169)
Düşman Çanakkale’de yenilmişti ancak bu yenilgi onları durdurmadı. Onları cesaretlendiren gelişmeler: Devlet-i Ali artık var bile sayılmazdı. Hıristiyan olan toplulukların hemen hepsi Devlet-i Ali’den ayrılmış, kendi devletlerini kurmuşlardı. Müslüman olanlar ise özellikle Araplar Türklere karşı kışkırtılarak isyan ettirilmiş, bütün Arap ülkeleri kötülüğün güçlerinin eline geçmiş durumdaydı. Gerçi oraları fiilen işgal edip egemenlikleri altına almamışlardı, ama yönetime getirdikleri aileler ve kişilerin, kabilelerin tamamı kötülüğün güçlerinin uşağı haline gelmişlerdi. Geriye yalnızca Türkler ve Anadolu kalmıştı. Kötülüğün güçleri ve onların yandaşları, Anadolu’yu da işgal ederek, parçalayarak Türk egemenliğine, dolayısıyla Türk uygarlığına tamamen son vermek istiyorlardı. Hemen faaliyete geçtiler. Bu kez, sıcak savaşı bir tarafa bırakarak sözde barış yoluyla istediklerini elde etme yolunu seçtiler. İmparatorluk içindeki, kendilerine hizmet eden HAMAGA ları kullanarak amaçlarına ulaştılar. Sözde anlaşmalarla; İstanbul’u işgal ettiler. Artık (bir türlü Türklüğü içine sindirememiş biri olan) padişah Vahdettin’e istediklerini yaptırıyorlardı. Padişahın en yakınındakiler (damat dahil) bile gaflet, delalet hatta ihanet içindeydiler…
Düşmanlar Antalya tarafından, Antep tarafından ve İzmir tarafından işgal hazırlıklarına hatta işgale başlamışlardı. Yağıların ne yapmak istediği apaçık belliydi… İşte tam bu sırada; Anadolu içinde bazı Hıristiyan azınlıklar, kötülüğün güçlerinin teşvik etmesiyle; barınıp – korunup – beslendikleri Türk devletine ve Türk halkına karşı düşmanca faaliyetlere başlamışlardı.
DEVAMI VAR
