10 Kasım: Bir Çocuğun Kalbinde Atatürk

Çocukluğumuzdan hatırlarız… 10 Kasım sabahları sirenler çalmaya başladığında hayat bir anda dururdu. Sokakta yürüyenler durur, sınıflarda başlar öne eğilir, herkes aynı sessizliğe bürünürdü. Belki o yaşlarda kaybetmenin ne demek olduğunu tam anlayamazdık ama içimizde tarif edemediğimiz bir hüzün olurdu. Büyüdükçe anladık ki o sirenler yalnızca bir dakikalık saygı duruşuna çağırmıyordu bizi. Bir milletin özlemini, minnetini ve hiç bitmeyen sevgisini hatırlatıyordu.
Mustafa Kemal Atatürk…
Bir milletin umudunun tükendiği yerde umut olan, esareti kabul etmeyen bir halktan bağımsız bir Cumhuriyet yaratan büyük önder… Sen yalnızca bir ülkenin kaderini değiştirmedin Atam; bir milletin başını yeniden dik tutmasını, kendi geleceğine inanmasını sağladın. Yoklukların içinde mücadele ettin, imkânsızlıklara rağmen vazgeçmedin. Sen bu millete inandın, bu millet de sana güvendi. 
Ardında yalnızca kazanılmış bir Kurtuluş Savaşı değil, özgürce yaşama hakkını kazanan bir millet ve geleceğini kendi elleriyle kurabilecek bir Cumhuriyet bıraktın. Çocukların okuyabilmesi, gençlerin hayal kurabilmesi için bir ülkenin geleceğine yön verdin. Bize aklın ve bilimin ışığında yürümeyi, bağımsızlığımızdan vazgeçmemeyi ve en zor zamanlarda bile umudumuzu kaybetmemeyi öğrettin.
Belki bugün karşında durup sana teşekkür edemiyoruz. Sesini duyamıyor, gözlerinin içine bakamıyoruz. Ama bu topraklarda özgürce yaşıyorsak, bayrağımız gökyüzünde dalgalanıyorsa sana çok şey borçluyuz. Senin değerini anlamak için geçmişe bakmak ve bugün sahip olduklarımızın hangi mücadelelerle kazanıldığını unutmamak gerekiyor.
Aradan yıllar geçti Atam. Nesiller değişti ama sana duyduğumuz saygı, minnet ve özlem hiç değişmedi. Çünkü sen yalnızca geçmişimizin değil, bugünümüzün ve yarınlarımızın da yol göstericisisin.
Bugün yine saat 09.05’te sirenler çalacak. Yine hayat duracak, yine başımızı öne eğeceğiz. Belki çocukluğumuzdaki o günleri hatırlayacağız. Küçükken anlamlandıramadığımız hüznün, büyüdükçe nasıl derin bir özleme dönüştüğünü hissedeceğiz.
Çünkü bazı insanlar aramızdan ayrılsa da kalbimizden hiç ayrılmaz. Bazı vedalar, yıllar geçse de unutulmaz. Atam, çocukluğumuzda sirenler çaldığında sustuk. Büyüdük, seni daha iyi anladık. Bize bıraktığın Cumhuriyet’in, bağımsızlığın ve özgürlüğün kıymetini öğrendik. Ama bir şeyi hiç değiştiremedik: Sana duyduğumuz özlemi…
Aramızdan ayrılışının üzerinden yıllar geçse de sen bu milletin kalbinde yaşamaya devam ediyorsun.
Saygı, minnet ve bitmeyen bir sevgiyle… Seni unutmadık, unutmayacağız Atam.