Malum küçük bir sağlık sorunu yaşadık. Kendimizle uğraşırken COP31 gibi önemli bir etkinliğin akreditasyonunu pas geçtik. Adı "çiçek böcek muhabiri" ne çıkmış birisi olarak çiçeğin, böceğin, havanın, denizin, geleceğin konuşulduğu salonda yerimizi alamadık.
Bu durum böylesine önemli bir zirveye kayıtsız kalmamızı gerektirmiyor.
Şurada bir anlaşalım…
Bu ülkede bazen öyle şeyler yaşıyoruz ki insanın aklına ister istemez şu meşhur söz geliyor: Eğitim şart!
Hatırlarsınız; bir dönem, Amerikalı gibi düşünüp Türkçe konuşan bir başbakanımız, sırf halkın anlayacağı dilden konuşmak adına, International Monetary Fund ifadesinin kısaltması olan IMF'yi, İngilizce telaffuzuyla “Ay Em Ef” demek yerine “İ ME FE” diye okumuştu.
Ardından bir bakanımız çıktı, bildiğimiz Likit Petrol Gazı'nı, yani LPG'yi, İngilizce harf telaffuzuyla “El Pi Ci” olarak ifade etti.
Şimdi de gündemimizde COP31 var.
İngilizce Conference of the Parties ifadesinin kısaltması. Türkçesiyle Taraflar Konferansı. İklim değişikliğiyle mücadele, çevre politikaları ve ülkelerin ortak sorumluluklarının konuşulacağı uluslararası bir organizasyon.
Ama gelin görün ki daha organizasyonun adını nasıl okuyacağımız konusunda bile bir fikir birliğine varabilmiş değiliz.
KOP diyen var, ÇÖP diyen var, ÇOP diyen var, İngilizce telaffuzuyla COP diyen var…
İnsan ister istemez soruyor: Biz bu toplantıda neyi konuşacağız? İklimi mi, çevreyi mi, yoksa kısaltmanın nasıl okunacağını mı?
Elbette bir kelimenin nasıl telaffuz edildiği, tek başına eğitim seviyesinin ölçüsü değildir. Dil yaşayan bir şeydir. Yabancı kelimeleri herkesin aynı şekilde söylemesini beklemek de doğru olmaz. Ancak uluslararası bir organizasyona ev sahipliği yaparken, en azından neye ev sahipliği yaptığımızı bilmek, doğru bilgiyle konuşmak ve kavramları yerli yerine oturtmak gerekir.
Üstelik mesele yalnızca telaffuz da değil.
COP31, Türkiye açısından önemli bir uluslararası organizasyon. Antalya'nın da bu süreçte gündeme gelmesi, kentimizin tanıtımı, turizmi, ekonomisi ve çevre politikaları bakımından ciddi fırsatlar doğurabilir.
Böylesine önemli bir organizasyonu daha başlamadan felaket senaryolarına, kaos beklentilerine ve karamsar yorumlara hapsetmek de doğru değil.
Elbette eleştiri olacak. Elbette eksikler, yanlışlar, alınması gereken önlemler konuşulacak. Zaten demokratik bir toplumda eleştirisiz bir başarıdan söz etmek mümkün değil.
Ancak her gelişmeye kötü tarafından bakmak, daha ortada bir sonuç yokken felaket tellallığı yapmak da gazetecilik değildir, sağlıklı bir toplumsal yaklaşım hiç değildir.
Ne her şeyi alkışlamak zorundayız ne de her gelişmede bir felaket aramak…
Önce öğrenelim, araştıralım, anlayalım. Sonra eleştirelim, sorgulayalım ve gerektiğinde itiraz edelim.
Çünkü mesele COP31'i KOP mu, ÇÖP mü, ÇOP mu diye okumak değil.
Mesele, bu organizasyonun ne anlama geldiğini kavrayabilmek.
Biraz dil bilgisi, biraz genel kültür, biraz da sağduyu…
Gerisi zaten gelir.
Eğitim şart!
