“Kendin Ol”
Bir şeyi fark ettim son zamanlarda.
Hayattaki en tehlikeli insanlar…
Kötü olduğunu bilen insanlar değil.
Kendini “çok iyi biri” sanan insanlar.
Çünkü kötü olduğunu bilen insan en azından temkinli olur.
Bir yerde frene basar.
Bir şeyi abarttığını hisseder.
Vicdanıyla baş başa kaldığında huzursuz olur.
Ama kendisini “harika bir insan” sanan biri…
Sizi kırarken bile içinden şöyle geçirebiliyor:
“Ben zaten elimden geleni yaptım.”
Ve galiba modern çağın en büyük meselelerinden biri bu.
Kimsenin artık kendine dürüst olmaması.
Herkes kendi hikâyesinin mağduru.
Herkes kendi filminin haklı karakteri.
Kimse yanlış yapan taraf değil.
Bir bakıyorsunuz biri sizi günlerce cevapsız bırakmış…
Ama açıklaması hazır:
“Kafam çok karışıktı.”
Bir bakıyorsunuz biri sizi hayatında yedekte tutmuş…
Ama onun da bahanesi var:
“Ben zaten netlik insanı değilim.”
Bir başkası kırıp döküyor ortalığı…
Sonra üç podcast, iki reels videosu izleyip kendine yeni isim buluyor:
“Ben sadece sınırlarımı koruyorum.”
Yalnız bazılarının sınırı değil o.
Düpedüz karakter problemi.
Ama artık çağ değişti ya…
Kimse davranışına kötü demiyor zaten.
“Hassasım.”
“Tetiklendim.”
“Enerjim düştü.”
“Kendimi geri çektim.”
“Alan tutuyorum.”
Bir tek normal iletişim kayıp ilanında.
Bazen düşünüyorum da…
Eskiden insanlar ayıp olmasın diye kendini frenlerdi.
Şimdi insanlar “Ben buyum” diyerek her şeyi meşrulaştırıyor.
Ve dürüst olayım mı?
Bence “kendin ol” tavsiyesi herkes için uygun değil.
Çünkü bazı insanların biraz daha az kendisi olması gerekiyor olabilir.
Mesela biraz daha düşünceli.
Bir tık daha vicdanlı.
Bir miktar daha empatik.
Çok değil.
Minik ayarlar sadece.
Çünkü insan bazen karşısındakini kırmıyor aslında.
Sadece kendisini o kadar merkeze koyuyor ki…
Başka bir insanın canı olduğunu unutuyor.
Ve işin en ironik tarafı ne biliyor musunuz?
Bunu yapan insanların çoğu kötü kalpli değil.
Sadece uzun zamandır kimse onlara aynayı doğru açıdan tutmamış.
Belki de mesele artık insanların kötü olması değil.
Mesele…
Kimsenin kendine dürüst olmaması.
Ben Aslı.
İnsan bazen birinin karakterini…
En çok kendisini anlatırken görüyor.
Biz de… Bir sonraki cümlede görüşürüz.
