“Şimdiki Aklım Olsaydı…” Diyenlerden misin?

Hepimizin zaman zaman söylediği bir cümledir bu; “Şimdiki aklım olsaydı…” Genellikle neyi yapıp neyi yapmadığımızı düşündüğümüz zaman söylenen ve içinde biraz da pişmanlık barındıran bu sözler, aslında hayatımızın özetidir.

Herkes gibi zaman zaman bunu ben de düşünüyorum. Hatta insan yaşlandıkça bunları daha çok düşünüyor. Mesela, şimdiki aklım olsaydı;

“Başkaları ne der diye yaşamayı bırakırdım”: Akrabaların, komşuların veya el âlemin ne düşüneceğini önemseyip, kendi isteklerimi, hayallerimi ve tarzımı ertelemezdim.

“Hak etmeyen insanlara bu kadar taviz vermezdim!”: İş hayatında, arkadaşlıkta veya ikili ilişkilerde “hayır” diyemediğim için sınırları aşan, enerjimi emen insanları hayatımda bu kadar uzun süre tutmazdım.

“Mutlaka bir yabancı dili (özellikle İngilizce) akıcı olarak konuşmayı öğrenirdim.”: Sadece okulda değil, profesyonel düzeyde akıcı konuşacak kadar pratik yapar, “İngilizceyi anlıyorum ama konuşamıyorum.” döngüsünden çıkardım.

“Sağlığımı ikinci plana atmazdım”: “Gençlikte bir şey olmaz.” diyerek, düzensiz beslenme, uykusuzluk ve aşırı stresle kendimi ve vücudumu bu kadar yıpratmazdım. Spor yapmak, yüzmek ve sağlıklı gıdalarla beslenme alışkanlıklarını çok daha önce edinir, vücuduma yaptığım ihaneti erkenden durdurabilirdim.

“Diplomayı hayatın tek anahtarı saymazdım.”: Üniversite bitirmenin otomatik olarak refah getireceğine inanıp, kendimi pratik dünyada geliştirmeyi ihmal etmezdim. Daha erken yeni beceriler için kendime şans verirdim.

“Hayır” demeyi daha erken öğrenebilirdim”: Zamanımı, paramı ve enerjimi emen, sevgimi kötüye kullanan ve bana hiçbir şey katmayan “toksik” arkadaş ve akrabalarla arama çok daha önce mesafe koyardım. Eminim bu bana kendimi geliştirmek için daha fazla zaman kazandırırdı.

“Asla kimseyi değiştirmeye uğraşmazdım”: Hayatımı zorlaştıran, beni mutsuz eden ve strese sokan insanların değişebileceğini umarak, boşuna çaba sarf etmezdim. Bu çaba yüzünden, akıntıya kürek çeken biri olarak, zaman kaybetmez, onları hayatımdan çok daha erken çıkarır, yoluma devam ederdim.

“Körü körüne güvenmeyi bırakıp, ‘kademeli güven sistemi ’ne geçebilirdim”: Yeni tanıştığım birine veya iş arkadaşıma hayatımın tüm sırlarını, finansal durumumu ya da zaaflarımı kısa sürede söylemezdim. Geç öğrendim ama artık biliyorum; güven kredi gibidir. Zamanla verdikleri sözleri tutup tutmadıklarına bakılarak, parça parça yükseltilir. İnsanları “bembeyaz” ya da “kapkara” görmek yerine gri alan bıraktığımda “hayal kırıklığı” yaşamayacağımı ancak şimdi öğrendim.

“İnsanların sözlerine değil, davranışlarına inanmak gerektiğini öğrenmek için de geç kaldım. Gençlikte yapılan hatalardan herkes gibi ben de payımı aldım.”: İnsan yaşlandıkça “tutarlılığın önemini” daha iyi anlıyor. Söylenen söz ile sergilenen davranış birbirini tutmuyorsa, davranışı “gerçek” kabul etmeyi öğrendim. Eğer şimdiki aklım olsaydı, bu beni manipülasyondan ve boş vaatlerden korurdu.

“Sevgi ile maddiyatı birbirinden ayırmalıydım”: Arkadaşa, akrabaya “ayıp olur” diyerek borç vermek ve kefil olmak gibi hatalara asla düşmezdim. Şimdiki aklım olsa, buna net bir sınır çizip, “hayır” derdim.

“Kimsenin kurtarıcısı olmaya çalışmazdım, şimdiki aklım olsaydı”: Hayatındaki sorunları çözmek için çaba sarf etmeyen, sadece şikâyet edenleri sırtımda taşımazdım mesela. Kimsenin rehabilitasyon merkezi olmamayı, gecikmeli de olsa öğrendim.

“Kendi değerimi ve potansiyelimi, kendim değerlendirir, başkalarının onaylamasını beklemezdim”: “Sen yapamazsın, senden olmaz!” diyenleri dinlemez, kendi değerimi ve potansiyelimi bilirdim. Kararlarımın arkasında durmak, sorumluluk almak konusunda daha cesur olabilirdim.

Ama şimdiki aklımla, hayatı yeniden düzenleyebilir, hatalarımı düzeltebilirim. Bunu aslında siz de yapabilirsiniz. Unutmayın, geçmişi değiştiremeyiz belki ama geleceği bu günden inşa edebiliriz. Hem şimdiki aklımızı sağlayan da yaşadığımız tecrübeler değil mi? Zararın neresinden dönülse kârdır aslında…