İnsan hayatını ertelenmiş bir “ sonra” üzerine kuruyor; biraz daha çalışınca, biraz daha kazanıp rahatlayınca, her şey yoluna girince, iyileşince, kriz bitince…Oysa bütün hesaplarımızı bozan şey, hayatın bize o “ sonra” yı garanti etmemesi.

 

“ Tüm bu mücadele, sadece hayatın rastgele bir günde sona ermesi için.” diyor Dostoyevski bu konuda.

 

Hani hep derler ya; “ Hayat, biz planlar yaparken başımıza gelenlerdir.” diye. Çoğu kez doğrudur aslında. Gerçi plan yapmak iyidir, hatta, çeşitli olasılıkları değerlendirerek, a planı, b planı, c planı gibi planlar yapanlar da vardır. Ama milyonlarca olasılığı düşünemez insan. Mesela; siz planlarsınız ama, deprem olabilir, savaş çıkabilir, pandemi yaşanabilir hatta ölebilirsiniz. Yani “ sonra “ yaparım diye planladığınız şeyi hiç gerçekleştiremeyebilirsiniz. Çünkü “ sonra” nın bir garantisi yok! Hem de kimse için yok! Ne kadar güçlü, zengin veya vizyoner olursanız olun, mikroskobik bir saniyenin getireceği tesadüfleri ya da engelleri yönetemezsiniz.

 

O yüzden kendileri ve yakınları için devasa gelecek projeleri, planları hazırlayanları; hesaba katmadıkları hayatın planları, çok fena hüsrana uğratabilir! İşte bu yüzden planlar yapın ama, o planlara tapmayın.

 

Aslına bakarsanız, “ sonra” diyerek, “mükemmel zaman”ı beklemeyin. Çünkü öyle bir zaman yok! Sadece içinde yaşadığınız an var. Bu konuda size bunu doğrulayan gerçek öyküler anlatmak isterim.

 

“ STEVE JOBS “ : Apple’ ın kurucusu Steve Jobs, 17 yaşındayken okuduğu bir sözden çok etkilenir: “ Eğer her günü, hayatının son günüymüş gibi yaşarsan, bir gün mutlaka haklı çıkarsın.” Jobs ömrü boyunca her sabah aynaya bakıp, “ Eğer bu gün hayatımın son günü olsaydı, bu gün yapacağım şeyi yapmak ister miydim?” diye sormuş. Pankreas kanseri teşhisi konduğunda ve hayatının son dönemine girdiğinde, ertelemediği projeleri ( İPhone, İPad vb. ) sayesinde dünyayı değiştirecek işleri çoktan başarmıştı. “ Sonra yaparım. “ demediği için vizyonunu gerçekleştirebildi. “

 

“ POMPEİİ TRAJEDİSİ “: M.S. 79 yılında Vezüv Yanardağı patladığında, Pompeii şehrindeki insanlar, tamamen normal bir gün yaşıyorlardı. Arkeolojik kazılarda, fırında unutulmuş ekmekler, masada yarıda kalmış yemekler ve birbirine sarılmış insan fosilleri bulundu. O gün insanlar belki, borçlarını ödemeyi, birileriyle barışmayı veya hayallerini gerçekleştirmeyi “ sonraya” bırakmışlardı. Ancak doğa, onlara o “ sonra “ yı hiçbir zaman vermedi. Tıpkı bizim deprem felaketleri gibi…”

 

“ PANDEMİ FELAKETİ “: 2020 yılında başlayan “ küresel pandemi” döneminde, dünya genelinde milyonlarca insan evlerine kapandı veya hayatını kaybetti. O dönemde en çok duyulan pişmanlık cümleleri; “ Keşke geçen yaz o seyahate çıksaydım”, “ Keşke arkadaşımı son kez görebilseydim “, “ Anneme sarılmayı ertelemeseydim” oldu. Hayatın rutininin bir günde durabileceği gerçeği, “ sonranın garantisi olmadığını “ tüm dünyaya çok sert bir şekilde kanıtladı. “

 

Hem bence herkes, “ sonranın bir garantisi olmadığı gerçeğini” içselleştirirse bu ölümlü dünyada, en azından kimse için “ kötülük “ düşünmez, kötülük yapmaya kalkışmaz.