Gelişmiş ülkelerde haber ve yorum hürriyetine tanınan haklar her geçen gün gelişirken biz de ise durum çok farklı. Sınır Tanımayan Gazeteciler (RSF) örgütünün 2026 Dünya Basın Özgürlüğü Endeksi'ne göre Türkiye, 180 ülke arasında 163’üncü sırada yer almış.
Çok hazin bir durum değil mi?
Şayet ekonomide, siyasette veya herhangi bir konuda yaşanan sıkıntılı bir durumu ağır şekilde eleştirirsen…Yandı gülüm keten helva!
Gazetecilik, yazarlık öyle bir hale geldi ki… Adeta, mayınlı tarlada akrobasi yapmak durumundasın!
Yazsan bir dert… Yazmasan ayrı bir dert…
2025 başından bugüne 40’ı aşkın televizyon kanalı, dijital yayın platformları, radyolar ve yapım şirketlerine kayyım atanmış.
Halbuki, Anayasamızın 28’inci maddesi çok açık: ‘’Basın hürdür, sansür edilemez’’ diyor…
Basın hürriyetiyle ilgili maddenin devamında…
‘’Devletin iç ve dış güvenliğini, ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğünü tehdit eden veya suç işlemeye ya da ayaklanma veya isyana teşvik eder nitelikte olan veya Devlete ait gizli bilgilere ilişkin bulunan her türlü haber veya yazıyı, yazanlar veya bastıranlar veya aynı amaçla, basanlar, başkasına verenler’’ hariç dileğin her şeyi yazabilirsin diyor Anayasa…
Yine de her şeyi, her aklına geleni yazmamalısın bence…
‘’Tuzsuz aşım, ağrısız başım’’ diyorsan eğer; duyma, görme, işitme…
Hele hele yorum asla yapma!
Uslu çocuk ol, olumsuz şeyler yazma, konuşma!
Bu yüzden ben de karar aldım…
Testi kırılmadan, başıma bir şey gelmeden kendi kendimi sansürlüyorum!
Bugünden itibaren kendi kendime ‘’kayyım atıyorum’’
Vatanımıza ve milletimize hayırlı, uğurlu olsun!
Kendime atadığım kayyım idaresi, bu hafta sizlere çok eski yıllarda, tarihin bir zamanında yaşanmış bir öyküyü anlatmamı istedi…
Okumak isterseniz eğer, buyurunuz…
PADİŞAHIM ÇOK YAŞA!
Vaktiyle, kararlarıyla halkını hem güldüren hem düşündüren, biraz da pohpohlanmaktan hoşlanan bir padişah varmış. Sarayda ne zaman bir karar alacak olsa etrafındaki vezirler hemen başlarını sallar, en ufak bir tereddüt göstermeden hep bir ağızdan bağırırlarmış:
"Padişahım çok yaşa!"
Günlerden bir gün padişahın canı sıkılmış. Sarayın bahçesinde gezinirken gözü altın kafesteki beyaz bir bülbüle takılmış. Vezir başına dönüp; "Bre Vezir," demiş.
"Bu ne güzel kargadır böyle! Siyah tüyleri de pek parlak!"
Vezir başı hiç bozuntuya vermemiş. Ellerini göbeğinin üzerinde kavuşturup yerlere kadar eğilmiş: "Padişahım çok yaşa! Elbette kargadır sultanım. Hatta bendeniz hayatımda böylesine asil, böylesine sim siyah bir karga daha görmedim!"
Bunu duyan diğer vezirler de geri kalır mı? Hep bir ağızdan; "Padişahım çok yaşa! Kargaların şahıdır bu!" diye bağırmaya başlamışlar.
Padişah bıyık altından gülmüş. Bu dalkavukluk korosuna ufak bir ders vermek istemiş.
Ertesi gün divan toplandığında, vezirlerine dönüp yeni fermanını açıklamış:
"Ey ahali! Bugünden itibaren saray hazinesinden herkese birer kese altın dağıtılacak. Ancak, altınları almaya gelirken herkes sırtında bir çuval taş getirecek!"
Vezirler şaşkınlıkla birbirlerine bakmışlar ama alışkanlık bu ya ağızlarından yine aynı söz dökülmüş; "Padişahım çok yaşa! Ne de hikmetli bir karar!"
O gün akşama kadar koca koca vezirler, kaftanları toz toprak içinde, nefes nefese sırtlarında taş çuvallarıyla hazine odasına girip çıkmışlar. Her çuvalı bıraktıklarında da birer kese altını kapıp "Padişahım çok yaşa!" diye bağırmayı ihmal etmemişler.
Fakat işin rengi keseler açılınca değişmiş.
Vezirler odalarına çekilip heyecanla altın keselerini açtıklarında, içlerinden altın yerine ufak çakıl taşları çıktığını görmüşler. Öfkeyle ama korkuyla ertesi sabah tekrar divana koşmuşlar.
Padişah tahtında keyifle oturmuş, elindeki elmayı ısırıyormuş. Vezir başı titreyen bir sesle:
"Sultanım," demiş. "Büyük bir yanlışlık olmuş. Keselerden altın yerine taş çıktı."
Padişah kaşlarını çatmış…
"Ne taşı Vezir? Onlar halis muhlis Venedik altınıdır! Dün beyaz bülbüle 'siyah karga' dedim de inandınız, bugün çakıl taşına mı 'altın' diyemiyorsunuz?"
Divanda derin bir sessizlik olmuş. Vezir başı önce elindeki çakıl taşına, sonra padişahın yüzüne bakmış. Yutkunarak büyük bir coşkuyla bağırmış…
"Padişahım çok yaşa! Meğer benim gözlerim kamaşmış sultanım, bu ne parlak ne kıymetli bir altındır böyle!"
Bunun üzerine bütün divan üyeleri de ellerindeki çakıl taşlarını havaya kaldırıp sarayı inletmişler: "Padişahım çok yaşa!"
Padişah kahkahayı basmış. Başını iki yana sallayıp kendi kendine mırıldanmış:
"Anlaşıldı... Bu gidişle ben çok yaşarım ama bu kafayla hazinede taş bile kalmaz."
Benim kendime atadığım kayyımım da gür bir sesle haykırıyor kulağıma!
‘’Padişahım çok yaşa!’’
‘’Padişahım çok yaşa!’’
