Gençlik, insanın geleceğe umutla baktığı, hayaller kurduğu ve kendi yolunu çizmek için adımlar attığı bir dönemdir. Ancak bugün Türkiye’de pek çok genç için bu dönem, hayallerden önce geçim hesabıyla başlıyor. Daha yolun başındayken iş bulma kaygısı, ekonomik zorluklar ve belirsiz bir gelecek gençlerin karşısına çıkıyor. Kimi zaman bir eğitim planı, kimi zaman bir iş başvurusu, kimi zaman da sıradan bir sosyal etkinlik bile bütçe hesabına dönüşüyor.
Peki, hayallerini gerçekleştirmek için çabalaması gereken bir kuşak, neden önce nasıl geçineceğini düşünmek zorunda kalıyor?
Bugün birçok genç, henüz eğitim hayatını tamamlamadan geleceğinin hesabını yapmak zorunda kalıyor. Üniversiteyi kazanmak, mezun olmak, iş bulmak, kendi parasını kazanmak ve bağımsız bir hayat kurmak… Bunların her biri ayrı bir mücadeleye dönüşüyor. Üstelik bütün bunları yaparken başarılı olmaları, kendilerini sürekli geliştirmeleri ve geleceklerine güvenle bakmaları bekleniyor.
Bugün birçok gencin hayalleri arasında yurt dışında eğitim almak, çalışmak veya yeni bir hayat kurmak bulunuyor. Kimi daha iyi ekonomik koşullara sahip olmak, kimi emeğinin karşılığını almak, kimi de geleceğini daha güvenli bir ortamda şekillendirmek istiyor. Elbette başka bir ülkede yaşamak kolay değil. Aileden uzak kalmak, farklı bir kültüre alışmak, dil engeliyle mücadele etmek ve sıfırdan bir düzen kurmak ciddi zorluklar taşıyor. Buna rağmen gençlerin bu ihtimali değerlendirmesi, üzerinde düşünülmesi gereken önemli bir mesele.
Peki, insanı doğup büyüdüğü ülkeden uzaklaşmayı düşünmeye iten nedenler neler?
Öncelikle ekonomik şartlar… Bir gencin çalışarak kendi hayatını kurabilmesi, en temel beklentilerinden biri. Ancak artan yaşam maliyetleri, kira fiyatları ve temel ihtiyaçların giderleri bu beklentiyi her geçen gün daha da zorlaştırıyor. Üniversiteden mezun olan bir genç, yalnızca iş bulmayı değil, bulduğu işle nasıl geçineceğini de düşünmek zorunda kalıyor. Çalışmasına rağmen birikim yapamayacağını düşünen, ay sonunu getirebilmek için hesap yapmak zorunda kalan gençler açısından gelecek planı yapmak kolay olmuyor.
Genç bir kadın ya da erkek, arkadaşıyla bir kafede oturup kahve içmek, sohbet etmek istiyor. Ancak daha evden çıkmadan ne kadar harcayacağını hesaplıyor. Menüdeki fiyatlara bakıyor, sipariş vermeden önce düşünüyor, hesabı nasıl ödeyeceğini kafasında tartıyor. Belki de arkadaşlarıyla geçireceği birkaç saat için ayırdığı para, ay sonuna kadar ihtiyaç duyacağı bütçeden eksiliyor.
Aynı durum çalışan gençler için de geçerli. Aldıkları maaş kira, ulaşım, faturalar ve temel ihtiyaçlar arasında erirken kendilerine ayırabilecekleri para giderek azalıyor.
Bir genç, kazandığı parayla arkadaşlarıyla dışarı çıkamıyor, sosyal hayata katılamıyor ve küçük mutlulukları bile hesaplamak zorunda kalıyorsa nasıl bir yaşam standardından söz edebiliriz? İnsan yalnızca çalışmak ve faturalarını ödemek için mi yaşar? Gençlerin beklentisi lüks bir hayat değil; emeklerinin karşılığını alabilmek ve hayatın küçük güzelliklerinden mahrum kalmamaktır.
Bir diğer önemli mesele ise eğitim ve istihdam arasındaki bağ. Gençler yıllarca sınavlara hazırlanıyor, üniversitelerde eğitim görüyor ve diplomalarını alıyor. Ancak mezuniyet sonrasında onları her zaman bekledikleri fırsatlar karşılamıyor. İş ilanlarında deneyim şartı aranırken yeni mezunlar bu deneyimi nerede ve nasıl kazanacaklarını sorguluyor. Kimi kendi alanında iş bulamıyor, kimi ise geçimini sağlayabilmek için eğitim aldığı mesleğin dışında işlere yöneliyor. Böylece yıllarca verilen emeğin karşılığını alamama düşüncesi, gelecek kaygısını daha da büyütüyor.
Bir de sosyal hayat meselesi var. Gençlik yalnızca ders çalışmak, işe girmek ve para kazanmakla geçmemeli. İnsan arkadaşlarıyla vakit geçirmek, kültürel etkinliklere katılmak, seyahat etmek, yeni yerler görmek ve kendisine zaman ayırmak da istiyor. Ancak ekonomik imkânlar daraldığında sosyal hayat da bir lüks hâline gelebiliyor. Bir kahve içmenin, arkadaşlarıyla dışarı çıkmanın veya kısa bir tatil planlamanın hesabını yapmak zorunda kalan gençler, nasıl bir yaşam istediklerini sorguluyor.
Sosyal medya ise bu karşılaştırmayı daha görünür hâle getiriyor. Başka ülkelerde eğitim gören, çalışan veya kendi hayatını kuran gençleri izleyenler, ister istemez kendi imkânlarını sorguluyor. Elbette sosyal medyada görülen hayatların tamamı gerçeği yansıtmıyor. Ancak bu görüntüler, gençlerin kendi geleceklerine ilişkin beklentilerini ve yaşadıkları koşulları yeniden değerlendirmelerine neden oluyor.
Burada asıl sorulması gereken, gençlerin neden gitmek istediğinden çok, kalmak için neye ihtiyaç duyduğudur. Onlara sürekli ülkelerini sevmeleri, sabretmeleri ve mücadele etmeleri söyleniyor.
Peki, bir gencin ülkesinde kalıp geleceğini kurabilmesi için hangi koşullar sağlanıyor? Eğitimini tamamlayan bir genç neden kendi alanında iş bulabileceğinden emin olamıyor? Çalışan bir genç neden bağımsız bir hayat kurmakta zorlanıyor? Hayal kurmak neden bu kadar büyük bir ekonomik hesaba dönüşüyor?
Elbette yurt dışına gitmek isteyen her gencin düşüncesi aynı değil. Ancak farklı nedenlerle benzer bir arayışın ortaya çıkması üzerinde durulması gereken bir gerçek. Çünkü gençlerin başka ülkelerde gelecek araması, yalnızca bireysel bir tercih olarak değerlendirilmemeli. Aynı zamanda eğitimden ekonomiye, istihdamdan sosyal yaşama kadar birçok alanda düşünülmesi gereken önemli bir mesele.
Bir ülkenin en büyük gücü, gençlerinin hayalleri, üretme isteği ve geleceğe duyduğu güvendir. Gençlere yalnızca geleceğin büyükleri olarak bakmak yeterli değil. Onların bugün nasıl yaşadığını, hangi sorunlarla mücadele ettiğini ve neden başka ülkelerde bir hayat kurmayı düşündüğünü de anlamak gerekiyor.
Çünkü mesele gençlerin yurt dışına gitmek istemesi değil, kendi ülkelerinde kalıp hayallerini gerçekleştirebileceklerine ne kadar inandıklarıdır.
Gençlerden sürekli yarını düşünmelerini bekliyoruz.
Peki, onların bugününe ne kadar sahip çıkıyoruz?
